साहित्य, सृजना र संवाद

Post Report: Manipur Indai, May 27, 2018. सिरोई सिर्जनाले दोस्रो साहित्यीक चर्चा तीन सर्जकहरु संग सम्पन्न गर्यो। गत तिन वर्ष बाट साहित्य सेवामा निष्पकक्ष्य लागीपरेका...

काठमाडौँ, असार १५ — साहित्यिक प्रतिभा उजागर गर्ने उद्देश्यले साहित्यपोस्टले २०८१ सालका लागि तीन उत्कृष्ट नवलेखकलाई वार्षिक पुरस्कार अर्पण गरेको छ। राष्ट्रिय...

@अर्जुन प्रधान‘मेरो कविता: द रिदम अफ पोएट्री’ को सातौं शृङ्खला रिदम एण्ड रियालिटी इभेन्ट प्रा.लि.को आयोजनामा तथा ‘माइ...

भदौ १४/विश्व नेपाली साहित्य महासंघ भारत शाखाको आयोजनामा दुई दिने अन्तर्राष्ट्रिय साहित्यीक समारोह भारतको दार्जीलिङमा सम्पन्न भएको छ । स्थानिय गोर्खा रंगमञ्च...

“Speak Up!” कल्पना रिजाल र डा. रचना तिवारीद्वारा लेखिएको एक सशक्त बालचित्र पुस्तक हो, जसले बालबालिकालाई शारीरिक सुरक्षा, सहमति र आफ्नो आवाज...

भदौ १२/साहित्यकार तथा चलचित्र निर्देशक प्रकाश आङ्देम्बेलाई साहित्य परिषद् भुटानले ‘परिषद् युवा साहित्य प्रोत्साहन पुरस्कार’ प्रदान गर्ने भएको छ । एक विज्ञप्ती...

अर्जुन प्रधान, पेन्सलभेनिया अमेरिकाको पेन्सलभेनियास्थित मिडलटाउन सहरमा त्रिवेणी साहित्य मञ्चको आयोजनामा मासिक रचना वाचन शृङ्खला–७...

कात्तिक २१/विश्व भुटानी साहित्य समाजले ११३ औं लक्ष्मी जयन्ती भर्चुअल माध्यमबाट मनाएको छ । गत अक्टुबर २३ तारिखका दिन समाजका अध्यक्ष कर्ण...

काठमाडौँ । नेपाली संगीतका दिग्गज कलाकार भजन शिरोमणि भक्तराज आचार्यको प्रथम वार्षिकीका अवसरमा उहाँका जेठा छोरा संगीतकर्मी सत्यराज आचार्यले आफ्नो नयाँ साहित्यिक परिचय...

@अर्जुन प्रधान देश, माटो अनि त्यही माटोको टिका आशै आशाको एउटा सपना भित्र एक भूटानी कथा-ब्यथा । देश भनेको केवल नक्सामा कोरिएको सिमाना होइन। त्यो माटोको गन्ध हो। त्यो निधारमा लगाइने टिका हो। त्यो आफ्नै भनेरचिनाउने पहिचान हो। जब मानिस आफ्नो माटोबाट टाढा हुन्छ, उसले घर मात्रै गुमाउँदैन, उसले आफूलाई नै खोज्न थाल्छ। यही खोज, यही पीडा र यही आशालाई केन्द्रमा राखेर बनेको चलचित्र ‘देश खोज्दै जाँदा’ भूटानी शरणार्थीहरूको कथा बोल्नेगम्भीर र संवेदनशील कृति हो। यसका निर्देशक हुन् प्रकाश आङ्देम्बे। साहित्यकारको रूपमा चिनिएका आङ्देम्बे स्वयंशरणार्थी जीवनको यथार्थसँग नजिकबाट गुज्रिएका व्यक्ति भएकाले फिल्ममा बाहिरबाट हेरिएको दृष्टि होइन, भित्रबाटआएको आवाज सुनिन्छ। त्यसैले यो कथा अभिनयजस्तो कम र बाँचिएको अनुभवजस्तो बढी लाग्छ।