साहित्य, सृजना र संवाद

साउन २६/अमेरिकाको पेन्सिलभेनिया राज्यको हृयारिसवर्ग सहरमा भुटानी नेपाली सर्जकहरुको आयोजनामा बृहत् अन्तर्राष्टिय सिर्जनात्मक अनुष्ठान सम्पन्न भएको छ । विश्व भूटानी साहित्य संगठन...

पाखाहरुमा लालीगुरॉस फुल्न छाड्यो किन भन्ज्यगमा मृग शावक डुल्न छाड्यो किन   असान्तिले छायो संसार वन्दुकको आवाज मध्ये दिउसो चमेरा झुल्न छाड्यो किन   वारुजको पोको छ कलमी...

पुष १/सांगीतिक कार्यक्रमका लागि अमेरिका उडेकी गायिका आस्था राउतलाई त्यहाँस्थित डालस अध्यागमनले नेपाल फिर्ता पठाइदिएको छ ।पर्यटक भिसामा सांगीतिक कार्यक्रम गर्न नपाइने...

सिक्किमेली नेपालीभाषी कवि वीरु बाङ्देल ‘जसराज किराती साहित्य पुरस्कार–२०७४’ बाट पुरस्कृत भएका छन् । बाङ्देललाई कार्यक्रमका प्रमुख अतिथि नेपाल प्रज्ञा प्रतिष्ठानका पूर्व कुलपति, कवि एवम् मुन्धुमविद्...

मितिः ०८/१३/ २०१७ पूजनिय बुबा, हजुरको चरणमा शिर निउराई ढोग, अनि मुटु भरी अशिमित माया । धन्य बाबा हजुरको खुशिनै मेरो परिवारको खुशि सम्झने म, आज हजुर...

अनिश राई र अभिलाल राई प्रतियोगिताबाट बाहिरिए @अर्जुन प्रधान कविता केवल भावनाको अभिव्यक्ति मात्र होइन,...

@अर्जुन प्रधान  लोकप्रिय काव्य प्रतिस्पर्धा “मेरो कविता : द रिदम अफ पोएट्री” को १६औँ शृङ्खलाले...

नेत्र आचार्य र अबिनाश भट्टराई (नेत्र) नखोज राज्य पुर्वबाट पश्चिम बसाइँ सर्‍यो। पिएर जिउँ यहि हो भाग्य हाम्रो रक्सी या आँसु। (अबिनाश) नछोड गति जोगाउनु संस्कृति चाहिन्छ सधैं मिठै लाग्छ नि आँसु पनि पिउन याद मिसाई (नेत्र) गति मर्दैन कृति रहे...

@अर्जुन प्रधान अब कविता पनि टेलिभिजनको मञ्चमा देखिने भएको छ। झापाबाट “मेरो कविता : द रिदम अफ पोयट्री” नामको...

@अर्जुन प्रधान देश, माटो अनि त्यही माटोको टिका आशै आशाको एउटा सपना भित्र एक भूटानी कथा-ब्यथा । देश भनेको केवल नक्सामा कोरिएको सिमाना होइन। त्यो माटोको गन्ध हो। त्यो निधारमा लगाइने टिका हो। त्यो आफ्नै भनेरचिनाउने पहिचान हो। जब मानिस आफ्नो माटोबाट टाढा हुन्छ, उसले घर मात्रै गुमाउँदैन, उसले आफूलाई नै खोज्न थाल्छ। यही खोज, यही पीडा र यही आशालाई केन्द्रमा राखेर बनेको चलचित्र ‘देश खोज्दै जाँदा’ भूटानी शरणार्थीहरूको कथा बोल्नेगम्भीर र संवेदनशील कृति हो। यसका निर्देशक हुन् प्रकाश आङ्देम्बे। साहित्यकारको रूपमा चिनिएका आङ्देम्बे स्वयंशरणार्थी जीवनको यथार्थसँग नजिकबाट गुज्रिएका व्यक्ति भएकाले फिल्ममा बाहिरबाट हेरिएको दृष्टि होइन, भित्रबाटआएको आवाज सुनिन्छ। त्यसैले यो कथा अभिनयजस्तो कम र बाँचिएको अनुभवजस्तो बढी लाग्छ।