साहित्य, सृजना र संवाद

@अर्जुन प्रधान /मेरो कबिता कविता केवल शब्दहरूको खेल होइन, त्यो संवेदनाको यात्रा हो । मनभित्रको हलचललाई आवाज दिने...

“Speak Up!” कल्पना रिजाल र डा. रचना तिवारीद्वारा लेखिएको एक सशक्त बालचित्र पुस्तक हो, जसले बालबालिकालाई शारीरिक सुरक्षा, सहमति र आफ्नो आवाज...

दमक रवि चिसापानीको चुरे ट्रयाक खुलेसँगै व्यवसायी उत्साहित   डिकेश लामा/माघ ७ गते दमक/ भूटानी शरणार्थी शिविरको बसोबास भन्दा अघि देखि शुरु गरिएको दमक रवि चिसापानी...

पुस्तक समीक्षा: विधा - उपन्यास फुटकर कथा, कविता, लेख समालोचना हुदैं आख्यानमा हातहालेका लेखक हुन नवराज पाण्डे । यिनै आख्यानकार पाण्डेले भर्खरै आफ्नो उपन्यास पापी...

मैले भेट्दा मनोज सांग्रीला होटेलको अगाडीको सडकमा झोक्राएर बसिरहेको थियो | उ एउटा बोरामा आडेस लागेर बसेको थियो | उसको उमेर अन्दाजी १३ वर्षको...

जेठ ७/दमकको वेलडाँगीमा रहेको भुटानी शरणार्थि शिबिरमा पुस्तकालय उद्घाटन गरिएको छ । शिबिरमा हिँजो मे २० तारिखका दिन साहित्यसाधक, कलाकार, शिक्षक र...

   कविता आमा ! मलाई तिमी मातेको मन पर्छ मातेकै सुरुमा यो नरभक्षी व्यवस्थाले जन्माएको हिटलरको दरसन्तान जस्तो बाउसँग मुखमुखै लागेको मनपर्छ तिम्रो सपना रुँदै हिँड्ने त्यो एकान्त डगरमा तिमी मातेर लर्बराउँदै हिँडेको...

विवाह गरेको ३१ बर्षसम्म ज्ञवालीले विवाह दर्ता समेत गरेनन् १६ असार २०७५/डिकेश लामा दमक/ बर्तमान पराराष्ट्र मन्त्री प्रदिप ज्ञवालीको श्रीमति सरस्वती ज्ञवालीले विवाह...

चैत्र १५, काठमाडौं | नेपालको एक चर्चित टेलिभिजन प्रस्तोता शिवानी सिंह थारुको उपन्यास ‘काठमाडौंमा एक दिन’को ट्रेलर सार्वजनिक भएको छ । लेखक स्वयंले ट्रेलरको स्क्रिप्ट र...

@अर्जुन प्रधान देश, माटो अनि त्यही माटोको टिका आशै आशाको एउटा सपना भित्र एक भूटानी कथा-ब्यथा । देश भनेको केवल नक्सामा कोरिएको सिमाना होइन। त्यो माटोको गन्ध हो। त्यो निधारमा लगाइने टिका हो। त्यो आफ्नै भनेरचिनाउने पहिचान हो। जब मानिस आफ्नो माटोबाट टाढा हुन्छ, उसले घर मात्रै गुमाउँदैन, उसले आफूलाई नै खोज्न थाल्छ। यही खोज, यही पीडा र यही आशालाई केन्द्रमा राखेर बनेको चलचित्र ‘देश खोज्दै जाँदा’ भूटानी शरणार्थीहरूको कथा बोल्नेगम्भीर र संवेदनशील कृति हो। यसका निर्देशक हुन् प्रकाश आङ्देम्बे। साहित्यकारको रूपमा चिनिएका आङ्देम्बे स्वयंशरणार्थी जीवनको यथार्थसँग नजिकबाट गुज्रिएका व्यक्ति भएकाले फिल्ममा बाहिरबाट हेरिएको दृष्टि होइन, भित्रबाटआएको आवाज सुनिन्छ। त्यसैले यो कथा अभिनयजस्तो कम र बाँचिएको अनुभवजस्तो बढी लाग्छ।