साहित्य, सृजना र संवाद

भदौ २५/मञ्जिल युकेले आयोजना गरेको टिकटक गट ट्यालेन्ट सिजन– ६ मा नृत्य तर्फ शिवदास गुरुङ विजयी हुनु भएको छ । प्रतियोगिताका बिजयी...

काठमाडौं ।महाकाव्यकार खेमनाथ दाहाललाई ‘व्यथित काव्य डायस्पोरा सम्मान’ अर्पण गरिएको छ । साहित्यिक पत्रकार संघले ४३औँ कथा दिवसको...

अर्जुन प्रधानअमेरिका - नेपाली भाषा साहित्यलाई विश्वभर फैलाउने उद्देश्यले विश्व भूटानी साहित्यिक संगठनद्वारा संचालित इ-पत्रिका Nepalisahitya.comको मोबाइल एपको...

इश्वर ढकाल | ओहायो, पाटास्काला गत शनिवार, सेप्टेम्बर २८, २०२४ बेलुका ओहायो, पाटास्कालामा शिक्षिका द्रौपदी प्रधानलाई सम्मान...

@newsdeskusa ग्लोवलपोस्ट हङकङ हङकङस्थित गैर आवासीय नेपाली संघ हङकङ लिमिटेड (राष्ट्रिय समन्वय परिषद्) ले वातावरणीय चेतना अभिवृद्धि गर्ने उद्देश्यसहित विश्वव्यापी “इको कविता” (पर्यावरण कविता) प्रतियोगिता...

@ अर्जुन प्रधान “बिष्णुको जीवन एक घुमिरहेको चक्र हो। उनको मन कहिल्यै मातृभूमिबाट टाढा छैन। विस्थापनको पीडा, परिवारसँगको झगडा...

काठमाडौँ, असार १५ — साहित्यिक प्रतिभा उजागर गर्ने उद्देश्यले साहित्यपोस्टले २०८१ सालका लागि तीन उत्कृष्ट नवलेखकलाई वार्षिक पुरस्कार अर्पण गरेको छ। राष्ट्रिय...

अर्जुन प्रधान  त्रिवेणी साहित्य मञ्चको आयोजनामा, २११ औं भानुजयन्ती विविध कार्यक्रमसहित ह्यारिस्बर्गमा सम्पन्न भएको छ। यस अवसरमा विभिन्न भाषाका...

पुष १/सांगीतिक कार्यक्रमका लागि अमेरिका उडेकी गायिका आस्था राउतलाई त्यहाँस्थित डालस अध्यागमनले नेपाल फिर्ता पठाइदिएको छ ।पर्यटक भिसामा सांगीतिक कार्यक्रम गर्न नपाइने...

@अर्जुन प्रधान देश, माटो अनि त्यही माटोको टिका आशै आशाको एउटा सपना भित्र एक भूटानी कथा-ब्यथा । देश भनेको केवल नक्सामा कोरिएको सिमाना होइन। त्यो माटोको गन्ध हो। त्यो निधारमा लगाइने टिका हो। त्यो आफ्नै भनेरचिनाउने पहिचान हो। जब मानिस आफ्नो माटोबाट टाढा हुन्छ, उसले घर मात्रै गुमाउँदैन, उसले आफूलाई नै खोज्न थाल्छ। यही खोज, यही पीडा र यही आशालाई केन्द्रमा राखेर बनेको चलचित्र ‘देश खोज्दै जाँदा’ भूटानी शरणार्थीहरूको कथा बोल्नेगम्भीर र संवेदनशील कृति हो। यसका निर्देशक हुन् प्रकाश आङ्देम्बे। साहित्यकारको रूपमा चिनिएका आङ्देम्बे स्वयंशरणार्थी जीवनको यथार्थसँग नजिकबाट गुज्रिएका व्यक्ति भएकाले फिल्ममा बाहिरबाट हेरिएको दृष्टि होइन, भित्रबाटआएको आवाज सुनिन्छ। त्यसैले यो कथा अभिनयजस्तो कम र बाँचिएको अनुभवजस्तो बढी लाग्छ।