त्याग, समर्पण र खुशी भेटाउने माध्यम: परिवार
परिवार केवल एउटै छानामुनि बस्ने मानिसहरूको समूह होइन, परिवार त आत्माको सम्बन्ध हो। जहाँ शब्दभन्दा मौन बलियो हुन्छ, जहाँ प्रश्नभन्दा विश्वास ठूलो हुन्छ, र जहाँ संसारले अस्वीकार गर्दा पनि निसर्त स्वीकार गरिन्छ। परिवार त्यही ठाउँ हो, जहाँ थकित मनले विश्राम पाउँछ र चिरिएको आत्माले मल्हम भेटाउँछ।
परिवार त्यागको जीवित उदाहरण हो। आमाको निद्रा सन्तानको सुताइमा साटिन्छ, बाबुको सपना सन्तानको भविष्यमा विलीन हुन्छ। आमाले आफ्ना सपनाहरू भान्साको कुनामा राखेर सन्तानको भविष्य सजाउँछिन्। बाबुले पसिनासँग साटेर मुस्कान किन्छन्, ताकि घरभित्र आँसु नआओस्। उनीहरू कहिल्यै गुनासो गर्दैनन्, किनकि सन्तानको खुशी नै उनीहरूको सबैभन्दा ठूलो पुरस्कार हुन्छ। त्यो त्याग शब्दमा होइन, कर्ममा बोल्छ—मौन तर गहिरो।
समर्पण परिवारको आत्मा हो। परिवारका सदस्यहरू एकअर्काका कमजोरी स्वीकार्छन्, गल्ती ढाक्छन् र घाउमा मल्हम लगाउँछन्। संसारले जब औँला ठड्याउँछ, परिवारले हात समात्छ। असफलतामा दोष नलगाई ढाडस दिने, र सफलतामा ईर्ष्या होइन गर्व गर्ने सम्बन्ध नै परिवार हो। यही समर्पणले सम्बन्धलाई बलियो बनाउँछ, समय र परिस्थितिभन्दा माथि उठाउँछ।
खुशी परिवारमा सधैं ठूलो उत्सव भएर आउँदैन। कहिलेकाहीँ एउटै भान्सामा पकिरहेको खानाको सुवासमा खुशी हुन्छ, कहिलेकाहीँ पुराना सम्झनामा मिसिएको हाँसोमा। सानो सफलतामा गरिने ताली, दुःखमा बगाइने साझा आँसु—यी सबैले परिवारलाई जीवन्त बनाउँछन्। त्यस्तो खुशी न त पैसाले किन्न सकिन्छ, न त पदले दिन सक्छ।
आजको दौडधुपपूर्ण जीवनमा हामी बाहिर धेरै कुरा खोज्छौँ—सफलता, नाम, हैसियत। तर भित्र फर्केर हेर्दा थाहा हुन्छ, सबैभन्दा ठूलो सम्पत्ति त परिवार नै रहेछ। प्रविधिले संसार नजिक ल्याए पनि मन टाढा बनाइरहेको बेला, परिवारले भावनात्मक दूरी मेटाउने काम गर्छ। परिवारले हामीलाई जरा सम्झाउँछ, पहिचान दिन्छ र जीवनको अर्थ बुझाउँछ।
अन्ततः, परिवार नै जीवनको सबैभन्दा सुरक्षित आश्रय हो। जहाँ हामी जस्तो छौँ, त्यस्तै स्वीकार गरिन्छ। त्याग, समर्पण र खुशीको साँचो अर्थ यदि कतै भेटिन्छ भने, त्यो परिवारभित्र नै भेटिन्छ। त्यसैले जीवन जति व्यस्त भए पनि, परिवारका लागि समय निकाल्नु, माया बाँड्नु र सम्बन्ध जोगाउनु नै साँचो अर्थमा सफल र सुखी जीवन जिउनु हो।
पातलो अन्तरे
मेकानिक्स्बर्ग, पेनसिल्भेनियाँ
